رفتن به محتوای اصلی

شام خانوادگی؛ چرا غذا خوردن دور یک میز برای بچه‌ها مهم است

شام خانوادگی لازم نیست هر شب و مفصل باشد؛ هفته‌ای سه شب دور یک میز، بی‌گوشی و بی‌دعوا سر غذا، برای تغذیه، حرف زدن و آرامش بچه‌ها فرق می‌سازد. با قاعده‌ها و سؤال‌های نمونه.

7 دقیقه مطالعه

ساعت نه شب است. یکی بشقابش را جلوی تلویزیون برده، یکی در اتاقش با گوشی غذا می‌خورد و یکی هنوز در ترافیک است. شام خورده شده، ولی «با هم» خورده نشده. در خیلی از خانه‌ها این اتفاق آن‌قدر عادی شده که دیگر به چشم نمی‌آید، تا روزی که کسی بپرسد: آخرین شامی که همه با هم خوردید کی بود؟ شام خانوادگی یکی از ارزان‌ترین و ساده‌ترین عادت‌هایی است که یک خانواده می‌تواند داشته باشد: نه کلاس می‌خواهد، نه وسیله، نه هزینه؛ فقط یک ساعت ثابت و یک میز. در این مقاله می‌گوییم چرا این عادت مهم است، واقعاً چند شب در هفته لازم است، و چطور کاری کنیم که سر میز جای حرف زدن باشد، نه دعوا سر غذا.

چرا شام خانوادگی برای بچه‌ها مهم است؟

غذای سالم‌تر، بدون سخنرانی

در سال ۲۰۱۱ دو پژوهشگر دانشگاه ایلینوی، امبر هَمِنز و باربارا فیس، نتایج ۱۷ مطالعه روی بیش از ۱۸۰ هزار کودک و نوجوان را کنار هم گذاشتند و در مجله Pediatrics منتشر کردند. نتیجه ساده بود: بچه‌هایی که دست‌کم سه وعده در هفته با خانواده غذا می‌خوردند، حدود ۲۴ درصد بیشتر احتمال داشت غذای سالم بخورند، حدود ۲۰ درصد کمتر غذای ناسالم، و حدود ۱۲ درصد کمتر احتمال داشت اضافه‌وزن داشته باشند. این پژوهش‌ها همبستگی را نشان می‌دهند، نه اینکه شام به‌تنهایی معجزه کند؛ ولی منطقش روشن است: سر میز خانواده، غذای خانگی خورده می‌شود، بچه می‌بیند بزرگ‌ترها چه می‌خورند، و تنقلات جلوی تلویزیون جای شام را نمی‌گیرد.

یک جای ثابت برای حرف زدن

بچه‌ها معمولاً به «امروز مدرسه چطور بود؟» جواب یک‌کلمه‌ای می‌دهند: «خوب». ولی وقتی هر شب همان ساعت، همان میز و همان آدم‌ها هستند، حرف‌ها آرام‌آرام بیرون می‌آید: دعوای زنگ تفریح، نمره‌ای که نگفته بود، دوستی که دیگر با او بازی نمی‌کند. شام خانوادگی جایی است که بچه بدون بازجویی شنیده می‌شود. واژه‌های تازه هم همین‌جا شنیده می‌شوند؛ گفت‌وگوی بزرگ‌ترها سر میز، برای بچه‌های کوچک یکی از غنی‌ترین منبع‌های زبان است.

لنگر روتین شب

شام ثابت، باقی شب را هم مرتب می‌کند. وقتی شام ساعت هشت است، مشق باید قبلش تمام شود و بعدش نوبت مسواک و قصه و خواب است. خانه‌هایی که شام ساعت مشخصی ندارد، معمولاً خواب ساعت مشخصی هم ندارد. برای اینکه بدانید شام چطور در کل برنامه عصر می‌نشیند، مقاله برنامه بعد از مدرسه کودک؛ از زنگ آخر تا خواب را ببینید، و برای ساعت خواب مناسب هر سن، خواب کافی برای بچه‌های مدرسه‌ای را.

چند شب در هفته کافی است؟

لازم نیست هر شب باشد. همان پژوهش‌ها از «سه وعده یا بیشتر در هفته» حرف می‌زنند، و برای خانواده‌ای که یکی تا دیروقت سر کار است یا بچه‌ها کلاس عصر دارند، سه شب ثابت خیلی واقع‌بینانه‌تر از «هر شب» است که از هفته دوم شکسته می‌شود. چند نکته:

  • سه شب را از اول هفته معلوم کنید. «هر وقت شد با هم می‌خوریم» یعنی هیچ‌وقت. شنبه، دوشنبه و چهارشنبه، یا هر سه شبی که همه خانه‌اند.
  • صبحانه یا ناهار جمعه هم حساب است. اگر شام‌های وسط هفته سخت است، صبحانهٔ جمعه را وعدهٔ خانوادگی کنید. چیزی که اثر دارد دور هم نشستن است، نه ساعت دقیقش.
  • کوتاه هم قبول است. بیست دقیقه شام واقعی با هم، از یک ساعت نشستن با گوشی بهتر است.

اگر خانواده جلسهٔ هفتگی دارد، انتخاب این سه شب بهترین بند دستور جلسه است؛ در مقاله جلسه خانوادگی هفتگی توضیح داده‌ایم چطور.

چهار قاعده برای شام خانوادگی آرام

۱. گوشی‌ها بیرون از میز، تلویزیون خاموش

یک سبد یا یک قفسه کنار آشپزخانه بگذارید که گوشی همه، از جمله بزرگ‌ترها، موقع شام آنجا باشد. اگر پدر یا مادر سر میز پیام جواب بدهند، قانون برای بچه‌ها معنایش را از دست می‌دهد. چرا بهتر است این قاعده را با خود بچه‌ها بنویسید و نه به‌عنوان تنبیه، در مقاله قرارداد گوشی خانواده آمده است.

۲. هر بچه یک کار کوچک

چیدن قاشق و چنگال، آوردن نان، پر کردن پارچ آب، جمع کردن سفره بعد از شام. بچه‌ای که در آماده کردن سفره سهم داشته، با میل بیشتری سر میز می‌نشیند و زودتر بلند نمی‌شود. فهرست کارهای مناسب هر سن را در کارهای خانه برای بچه‌ها به تفکیک سن نوشته‌ایم.

۳. شما غذا را تعیین می‌کنید؛ بچه، مقدارش را

الین ساتر، متخصص تغذیه و روان‌درمانگر آمریکایی، الگویی دارد به اسم «تقسیم مسئولیت در غذا دادن» که سال‌هاست در کلینیک‌های کودکان به کار می‌رود: پدر و مادر تعیین می‌کنند چه غذایی، کِی و کجا سرو شود؛ بچه تعیین می‌کند آیا بخورد و چقدر. یعنی:

  • برای هر بچه غذای جداگانه نپزید؛ ولی در هر وعده دست‌کم یک چیز بگذارید که او معمولاً می‌خورد، مثل نان، برنج یا ماست.
  • «تا بشقابت تمام نشده بلند نشو» و «اول سبزی، بعد دسر» را کنار بگذارید. فشار، بدغذایی را بیشتر می‌کند، نه کمتر.
  • غذای تازه را بارها و بی‌اصرار سر میز بیاورید. خیلی از بچه‌ها باید یک غذا را چندین بار ببینند و بچشند تا قبولش کنند.

۴. سر میز، جای حرف است

سر میز وقت نصیحت، مرور نمره‌ها یا حل دعوای صبح نیست. اگر بحثی جدی لازم است، بگذارید برای بعد از شام. به‌جایش یک سؤال سبک کافی است تا گفت‌وگو راه بیفتد.

سؤال‌های نمونه برای سر میز شام

  • بهترین لحظهٔ امروزت چه بود؟ سخت‌ترینش چه؟
  • امروز کسی کاری کرد که خوشحالت کرد؟
  • اگر فردا مدرسه تعطیل بود، دوست داشتی چه کار کنی؟
  • یک چیز که امروز یاد گرفتی و قبلاً نمی‌دانستی؟
  • اگر می‌توانستی یک غذا را برای شام جمعه انتخاب کنی، چه بود؟

یک ترفند ساده: هر شب نوبت یک نفر است که سؤال بپرسد. بچه‌ها پرسیدن را بیشتر از جواب دادن دوست دارند.

وقتی بچه نمی‌خواهد سر میز بنشیند

بچه‌های کوچک نمی‌توانند چهل دقیقه بنشینند و انتظارش هم درست نیست. برای سه تا پنج ساله، ده تا پانزده دقیقه نشستن خوب است؛ بعد می‌تواند بشقابش را ببرد و برود. برای بچهٔ بزرگ‌تری که می‌خواهد زود برگردد سراغ بازی یا گوشی، قاعده را از اول روشن کنید: شام تا وقتی است که همه تمام کنند، و بعد هر کس کار خودش. اگر شام به میدان جنگ تبدیل شده، اول قاعدهٔ سه را دوباره نگاه کنید؛ بیشتر دعواهای سر میز، دعوای «بخور» است.

کیدزیار چطور کمک می‌کند؟

کیدزیار تقویم شمسی مشترک خانواده است و شام خانوادگی را از «اگر شد» به یک قرار ثابت تبدیل می‌کند:

  • «شام خانوادگی» را یک بار به‌صورت تکرارشونده روی تقویم مشترک ثبت می‌کنید، مثلاً شنبه، دوشنبه و چهارشنبه ساعت ۲۰؛ همه، حتی کسی که تا دیروقت سر کار است، از قبل می‌بینند کدام شب‌ها خانه‌اند.
  • کار سفره روی تقویم خود بچه می‌نشیند: «چیدن سفره» برای نیلوفر، «جمع کردن سفره شام» برای سام. یادآوری سر ساعت روی گوشی بچه می‌آید (یا روی گوشی شما، اگر گوشی خودش را ندارد)، نه از زبان شما.
  • بچه کارش را خودش تیک می‌زند، حتی روی گوشی مشترک خانواده با یک رمز ساده، و شما با یک تأیید تمامش می‌کنید. هر کار تأییدشده امتیاز دارد و امتیازها به جایزه‌ای تبدیل می‌شود که خود بچه انتخاب کرده است؛ مثلاً انتخاب غذای شام جمعه. جزئیات این سیستم را در امتیاز و جایزه برای بچه‌ها نوشته‌ایم.
نتیجه: شما فقط سه شب را انتخاب می‌کنید؛ یادآوری و نوبت سفره با تقویم است.

سؤال‌های پرتکرار

اگر پدر یا مادر شب‌ها دیر به خانه می‌رسد چه کنیم؟

وعدهٔ خانوادگی لازم نیست شام باشد. صبحانهٔ آخر هفته، ناهار جمعه یا حتی میوهٔ بعد از شام که همه با هم می‌خورند هم حساب است. مهم این است که ثابت باشد و همه بدانند کِی است.

بچه‌ام بدغذاست؛ شام خانوادگی دعوا را بیشتر نمی‌کند؟

اگر سر میز بر خوردن اصرار شود، بله. با تقسیم مسئولیت (شما چه غذایی، بچه چقدر) و یک غذای آشنا در هر وعده، معمولاً فشار کم می‌شود و بچه آرام‌آرام غذاهای تازه را امتحان می‌کند. اگر بدغذایی شدید است، وزن کم می‌کند یا تنوع غذایی‌اش خیلی محدود است، با پزشک کودک مشورت کنید.

تلویزیون موقع شام واقعاً اشکال دارد؟

تلویزیون گفت‌وگو را قطع می‌کند و توجه را از غذا می‌گیرد؛ بچه کمتر حس می‌کند سیر شده و خانواده عملاً کنار هم تنهاست. اگر حذف کاملش سخت است، از همان سه شب ثابت شروع کنید: آن سه شب، صفحه‌ها خاموش.

اگر می‌خواهید شام‌های این هفته به‌جای «اگر شد» روی تقویم همه باشد، کیدزیار را نصب کنید و همین امشب سه شب ثابت را با بچه‌ها انتخاب کنید.

فرستادن برای دیگران:

برنامه خانواده‌تان را در کیدزیار بچینید

7 روز اول همه امکانات رایگان است.

ساخت حساب رایگان