رفتن به محتوای اصلی

چرا گرفتن گوشی از بچه‌ها جواب نمی‌دهد؟ ۶ روش قدیمی و جایگزین بهتر هر کدام

گرفتن گوشی به‌عنوان تنبیه یا دادنش به‌عنوان جایزه، معمولاً بچه را به گوشی مشتاق‌تر می‌کند. ۶ روش قدیمی، دلیل شکستشان و جایگزین بهتر هر کدام را ببینید.

7 دقیقه مطالعه

گرفتن گوشی از بچه‌ها به‌عنوان تنبیه، یا دادنش به‌عنوان جایزه، معمولاً همان چیزی را که می‌خواهیم کم کنیم بیشتر می‌کند: پژوهش‌ها نشان می‌دهند بچه‌هایی که گوشی برایشان ابزار تشویق و تنبیه است، وقت بیشتری پای صفحه‌نمایش می‌گذرانند. راه بهتر، قاعده‌هایی ثابت و از پیش معلوم است که همه اعضای خانه، از جمله خود پدر و مادر، رعایتشان می‌کنند. در ادامه شش روش قدیمی را مرور می‌کنیم، می‌بینیم چرا جواب نمی‌دهند و جایگزین هر کدام چیست.

چرا روش‌های قدیمی دیگر جواب نمی‌دهند؟

نسل ما با تلویزیونی بزرگ شد که ساعت پخش کارتونش معلوم بود و خاموش کردنش کار ساده‌ای بود. گوشی فرق دارد: همیشه در جیب است، تمام نمی‌شود و برای درس، کلاس آنلاین، پیام دادن به مادربزرگ و بازی، همه یک وسیله است. برای همین قاعده‌های «یا همه یا هیچ» دوام نمی‌آورند و بیشتر به کشمکش هرروزه تبدیل می‌شوند.

خبر خوب این است که پژوهش‌ها چند چیز روشن را نشان داده‌اند: قاعده داشتن کمک می‌کند، اما نوع قاعده و رفتار خود ما بیشتر از سخت‌گیری اهمیت دارد.

جدول روش‌های قدیمی و جایگزین‌های بهتر برای مدیریت گوشی کودک

۱. گرفتن گوشی به‌عنوان تنبیه

«نمره‌ات کم شد؟ یک هفته گوشی نداری!» این شاید رایج‌ترین جمله خانه‌های ما باشد. مشکل این است که وقتی گوشی ابزار تنبیه می‌شود، در ذهن بچه به باارزش‌ترین چیز زندگی‌اش تبدیل می‌شود.

پژوهشی در دانشگاه گوئلف کانادا روی خانواده‌های بچه‌های ۱۸ ماهه تا ۵ ساله نشان داد کودکانی که پدر و مادرشان گوشی و تلویزیون را به‌عنوان جایزه می‌دهند یا به‌عنوان تنبیه می‌گیرند، آخر هفته‌ها حدود ۲۰ دقیقه در روز بیشتر پای صفحه‌نمایش هستند. پژوهشگران این را به شیرینی تشبیه کردند: وقتی شکلات جایزه می‌شود، جذاب‌تر هم می‌شود.

جایگزین بهتر: پیامد را به خود رفتار ربط دهید. اگر بچه شب‌ها با گوشی دیر می‌خوابد، پیامد منطقی این است که گوشی شب‌ها بیرون از اتاق خواب بماند، نه اینکه به خاطر نمره ریاضی یک هفته قطع شود.

۲. دادن گوشی به‌عنوان جایزه

روی دیگر همان سکه است: «اگر تکلیفت را بنویسی، یک ساعت گوشی بازی کن.» در پژوهش بزرگ‌تری که روی بیش از ۱۰ هزار نوجوان ۱۲ و ۱۳ ساله آمریکایی انجام شد، استفاده از صفحه‌نمایش به‌عنوان جایزه یا تنبیه با وقت بیشتر پای گوشی همراه بود. یعنی این روش در سن نوجوانی هم نتیجه عکس می‌دهد.

جایگزین بهتر: وقت گوشی را مثل وقت شام یا خواب، بخش ثابتی از برنامه روز کنید که به چانه‌زنی بستگی ندارد. برای تشویق، جایزه‌هایی انتخاب کنید که تجربه و وقت مشترک‌اند: انتخاب غذای جمعه، رفتن به پارک، یک بازی دونفره با پدر یا مادر. درباره اینکه تشویق چطور به رشوه تبدیل نشود، سیستم امتیاز و جایزه برای کودک را بخوانید.

۳. ممنوعیت ناگهانی و کامل

بعد از یک دعوای بزرگ، تصمیم می‌گیریم «از فردا دیگر گوشی ممنوع». معمولاً چند روز بعد، خسته از غر زدن‌ها، کوتاه می‌آییم و بچه یاد می‌گیرد که قاعده‌ها با اصرار عوض می‌شوند.

آکادمی اطفال آمریکا (AAP) به جای عددهای سفت و سخت برای بچه‌های بزرگ‌تر، پیشنهاد می‌کند خانواده‌ها برنامه استفاده از رسانه داشته باشند: اینکه گوشی جای خواب، فعالیت بدنی و وقت خانواده را نگیرد. سازمان جهانی بهداشت هم برای بچه‌های زیر ۵ سال حد روشنی گذاشته است: زیر یک سال صفحه‌نمایش توصیه نمی‌شود و برای ۳ و ۴ ساله‌ها بیشتر از یک ساعت در روز نباشد، و هرچه کمتر بهتر.

جایگزین بهتر: قاعده‌های کم ولی ثابت. دو یا سه قاعده‌ای که واقعاً می‌توانید هر روز اجرایشان کنید، بهتر از ده قاعده‌ای است که هفته دوم فراموش می‌شوند.

۴. پنهان کردن گوشی و رمز گذاشتن مخفیانه

گذاشتن گوشی بالای کمد یا عوض کردن رمز وای‌فای بدون توضیح، بازی موش و گربه راه می‌اندازد. بچه‌ها خیلی زود راه دور زدن را پیدا می‌کنند و چیزی که از دست می‌رود، اعتماد است.

جایگزین بهتر: جای گوشی را علنی و برای همه یکی کنید. مثلاً یک سبد یا «پارکینگ گوشی» کنار در که شب‌ها گوشی همه اعضای خانه، از جمله پدر و مادر، آنجا شارژ می‌شود.

۵. تکیه فقط بر برنامه‌های کنترل والدین

برنامه‌های کنترل والدین (Parental Control) برای کودکان کم‌سن، فیلتر محتوای نامناسب و جلوگیری از خریدهای ناخواسته مفیدند. اما اگر تنها ابزار ما باشند، مشکل حل نمی‌شود. پژوهشی در دانشگاه فلوریدای مرکزی ۷۳۶ نظر بچه‌های ۸ تا ۱۹ ساله را درباره این برنامه‌ها بررسی کرد: ۷۶ درصدشان فقط یک ستاره داده بودند و برنامه‌ها را بیش از حد سخت‌گیر، ناقض حریم خصوصی و آسیب‌زننده به رابطه‌شان با پدر و مادر می‌دانستند.

جایگزین بهتر: ابزار را کنار گفت‌وگو بگذارید، نه به جای آن. به بچه بگویید چه چیزی فیلتر شده و چرا، و هرچه بزرگ‌تر می‌شود اختیار بیشتری به خودش بدهید تا یاد بگیرد خودش را مدیریت کند.

۶. «تو گوشی دست نگیر» در حالی که خودمان دستمان است

سخت‌ترین بخش ماجرا همین است. در همان پژوهش نوجوانان آمریکایی، یکی از قوی‌ترین نشانه‌های پیش‌بینی وقت گوشی بچه‌ها، وقتی بود که پدر و مادر جلوی آن‌ها با گوشی می‌گذراندند. پژوهش دانشگاه گوئلف هم همین را درباره بچه‌های کوچک‌تر دید. پژوهشی دیگر در آمریکا هم نشان داد وقتی گوشی مدام وسط وقت پدر و مادر با کودک می‌پرد، با بدقلقی و مشکلات رفتاری بیشتر در بچه‌ها همراه است.

جایگزین بهتر: قاعده‌ها را برای همه بنویسید. اگر سر سفره گوشی ممنوع است، برای پدر و مادر هم ممنوع است. درباره این بخش در مقاله گوشی شما، الگوی فرزندتان مفصل‌تر نوشته‌ایم.

خلاصه: روش قدیمی در برابر روش بهتر

روش قدیمیچرا جواب نمی‌دهدجایگزین بهتر
گرفتن گوشی به‌عنوان تنبیهگوشی را باارزش‌تر و جذاب‌تر می‌کندپیامد منطقی و مربوط به خود رفتار
دادن گوشی به‌عنوان جایزهبا وقت بیشتر پای گوشی همراه استوقت ثابت گوشی و جایزه‌های تجربه‌ای
ممنوعیت ناگهانیدوام نمی‌آورد و با اصرار شکسته می‌شوددو یا سه قاعده ثابت و همیشگی
پنهان کردن و رمز مخفیبازی موش و گربه و از دست رفتن اعتمادجای مشخص و علنی برای گوشی همه
فقط برنامه کنترل والدینبچه احساس زیر نظر بودن می‌کندابزار در کنار گفت‌وگو و اختیار تدریجی
قاعده فقط برای بچهبچه از رفتار ما یاد می‌گیرد، نه از حرفمانقاعده‌های یکسان برای همه خانواده

از امروز چه کار کنیم؟

  1. دو جای بدون گوشی تعیین کنید: سفره غذا و اتاق خواب. پژوهش‌ها شام و ساعت خواب بدون گوشی را با وقت کمتر پای صفحه‌نمایش و استفاده سالم‌تر همراه دیده‌اند.
  2. وقت گوشی را در برنامه روز بنویسید: مثلاً بعدازظهرها از ساعت ۶ تا ۷. وقتی معلوم است، لازم نیست هر روز سرش بحث کنید.
  3. قاعده‌ها را با هم بنویسید: بچه‌ای که در ساختن قاعده سهم دارد، راحت‌تر رعایتش می‌کند. نمونه‌ای از این توافق‌نامه را در قانون گوشی در خانه آورده‌ایم.
  4. جای خالی گوشی را پر کنید: بچه‌ای که کاری برای انجام دادن ندارد، سراغ گوشی می‌رود. کار خانه، بازی بیرون و برنامه‌های خانوادگی را در برنامه هفته بگذارید. کارهای خانه مناسب سن کودک برای شروع کمکتان می‌کند.
  5. خودتان شروع کنید: یک هفته گوشی خودتان را سر سفره و جلوی بچه‌ها کنار بگذارید و ببینید چه عوض می‌شود.
هدف این نیست که بچه هیچ‌وقت گوشی دست نگیرد؛ هدف این است که گوشی جای خواب، بازی، درس و وقت خانواده را نگیرد.

کیدزیار چطور کمک می‌کند؟

کیدزیار برنامه روزانه بچه‌ها را از روی گوشی شما به خود بچه‌ها می‌سپارد: کارهای امروزشان، از تکلیف و کار خانه تا کلاس، در تقویم خانواده دیده می‌شود، خودشان تیک می‌زنند و شما تأیید می‌کنید. به جای اینکه گوشی جایزه باشد، بچه‌ها امتیاز جمع می‌کنند و از فروشگاه جایزه خانواده، جایزه‌هایی را که با هم انتخاب کرده‌اید «می‌خرند». پیشنهاد ما: در فهرست جایزه‌ها، تجربه‌های مشترک را به وقت اضافه گوشی ترجیح دهید.

کیدزیار را از کافه‌بازار، مایکت، سیب‌اپ یا سیبچه نصب کنید و در دوره رایگان امتحانش کنید.

منابع

فرستادن برای دیگران:

برنامه خانواده‌تان را در کیدزیار بچینید

7 روز اول همه امکانات رایگان است.

ساخت حساب رایگان